W niedzielę mój kręgosłup odmówił ze mną współpracy ostatecznie.
Objawiło
się to tym, że promieniujący ból do nogi, który czułam wcześniej przez
te parę tygodni tym razem był już tak silny, że ledwo dałam radę wstać z
łóżka. Jednak wstać trzeba było bo jak to w weekend sama z dziećmi w
domu byłam ... do dziś nie wiem jak, chyba jakimiś nadludzkimi siłami,
przetrwałam tak całą niedzielę a potem jeszcze poniedziałek w pracy.
Wieczorem pojechałam na planowane RTG. W rejestracji powiedziałam jaka
jest sytuacja, że dwa tygodnie czekałam na to RTG i, że w tym czasie
pogorszyło się tak, że nie jestem w stanie chodzić, bo ból objął mi już
całą nogę i, że w takim stanie nie mogę teraz czekać jeszcze na wizytę u
ortopedy kolejnego tygodnia tylko żeby może ktoś przyjął mnie jeszcze
teraz po RTG. Miałam farta i miejsce u ortopedy się znalazło.
Pokuśtykałam na RTG, przeszłam koszmar rozebrania i ubrania się a potem
kolejny gdy pani mi oświadczyła, że na zdjęciach nic nie widać bo byłam
nie przygotowana do zrobienia zdjęć. Szkoda, że nikt mi wcześniej nie
powiedział, że muszę być w jakikolwiek sposób przygotowana, nic mi nie
powiedziano ani w rejestracji gdy się zapisywałam ani też nic nie było
napisane na skierowaniu, sprawdzałam ten papierek z obu stron, nie było
nic. Słabo mi się przez moment zrobiło bo czekałam na to RTG dwa
tygodnie i w tej chwili mój stan był już naprawdę nieciekawy a dodatkowo
za chwilę miałam mieć przecież wyproszoną wizytę u ortopedy a tu
zdjęcia nieczytelne :((( Następna rzecz jaka się okazała to taka, że
opisu zdjęć nie robią od ręki tylko opis odbiera się parę dni później
wraz ze zdjęciem. A teraz to nawet jakbym chciała ten opis mieć od ręki
ze względu na nagłą wizytę to i tak nie ma kto tego zrobić bo lekarza od
opisów już nie ma (miałam RTG na 19:00). Drugi raz mi się słabo
zrobiło. Ale co tam, skoro na zdjęciu i tak nic nie widać to wzięłam je
bez opisu i pokuśtykałam ze łzami w oczach (z bólu i bezsilności) do
gabinetu ortopedy. Na szczęście trafiłam na ludzkiego lekarza i na
"szczęście" przyczyna bólu była już w takim stadium rozwoju, że i na
takim nieczytelnym zdjęciu było wszystko świetnie widać bo obejrzenie
tego i diagnoza zajęła lekarzowi nie więcej niż 10 sekund.
Dyskopatia,
wysunięty dysk, stan zapalny w ostrej fazie. To mój wyrok, który
przykuł mnie do łóżka na dwa tygodnie. Ból był i jest jak najbardziej
adekwatny do przyczyny. Jakakolwiek poprawa najwcześniej za parę dni.
Pod warunkiem, że będę leżeć ale tak naprawdę leżeć i jak najmniej się
ruszać, każde poruszanie pogarsza stan zapalny. Także to, że te ostatnie
dwa tygodnie przechodziłam i nie wylądowałam od razu na zwolnieniu
doprowadziły do stanu w jakim jestem teraz.
Całą drogę do domu
przeryczałam. No bo jak to ? Leżeć ? Cały czas? Niby jak? A dzieci? Przecież to ja większość tygodnia, łącznie z weekendami jestem z nimi
sama w domu, to ja odbieram Młodszego z przedszkola... A moja
fotografia? Przecież właśnie teraz miałam zaczynać sesje świąteczne,
tyle się miało dziać... i wszystko na nic :(((
Ja tymczasem grzecznie leżę i wstaję tylko wtedy
kiedy naprawdę muszę bo przy każdym ruchu ból jest taki, że człowiek
marzy tylko o tym żeby nie musieć się ruszać, biorę leki przeciwzapalne
(jeszcze mocniejsze niż ostatnio bo tamte już nie pomagały),
zwiotczające i osłonowe i czekam na poprawę, która na razie nie
przychodzi.
Ten tydzień z opieką nade mną i dziećmi jakoś mamy ustawiony, co będzie w następnym zobaczymy ...
Poniżej
dzieło Starszego, namalowane na płótnie dla babci z okazji urodzin,
babcia jest miłośniczką herbaty ;) Oczywiście malowane na prędce przed
samym przyjazdem jubilatki w dodatku pożyczonymi farbami, po które z
wywalonym jęzorem kuśtykałam przez pół wsi w niedzielę gdy jeszcze
mogłam kuśtykać a okazało się, że nasze farby są nie w naszej szafce
(gdzie się ich spodziewałam) tylko w teczce w szkole
$%%%&^*&#%#$%$%^%^& trzeba było wtedy zobaczyć moją minę ;)
